Şimdiki Zaman
Daha inşa edilmeden “ağır” olan yapılar vardır, Troya Müzesi de bunlardan biri. Üzerine fazlaca hikaye, anlam ve beklenti yüklenmiş bir yapı. Bir tarafında uzayıp giden yatay, kararlı bir peyzaj; diğer tarafında yüzyıllardır peyzajla yapıların birbirine karışmaya devam ettiği ören yeri olan bir proje alanı. Bir de tekrar tekrar anlatılan Troya’nın hikayesinin ve sergilenecek onlarca eserin ağırlığı eklenince Troya Müzesi, haliyle büyük beklentileri karşılaması gereken bir yapıya dönüşüyor. Bu ağırlığı bir kenara bırakıp, makiliklerin arkasında, ören yerinin yanı başında durduğu için anlam kazanabilecek yalın bir yapı tasarlamak istedik. Yeni inşa edilen bir yapıda, ancak harabelerde görülebilen, kaynaşmış, “bir” olmuş, neresi taş neresi toprak ilk bakışta anlayamadığımız resimselliği aramak beyhude bir çaba olurdu. “Yalnız alabildiğine güzel değil, aynı zamanda alabildiğine garip ve yabancı” bir dünya; ören yeri, Tevfikiye, ve onları saran peyzaj.
Hep geçmişle özdeşleştirilen ören yerini şimdiki zamana ait kılan yatay doğanın, yeni eklenecek Troya Müzesi’ni de mevcut dünyanın bir parçası haline getirebilecek kadar güçlü olduğunu varsaydık.